Ik stond gisteren weer in de meer dan 300 kilometer file die zich gewoontegetrouw had gevormd op ons ondertussen merkbaar verouderende wegennet. En ik luisterde zoals mijn medeslachtoffers naar het nieuwsbericht over het jammerlijke treinongeval dat vorige week gebeurde. We voelen het inderdaad meer en meer aan den lijve, wij zijn ons met zijn allen […]

Advertentie

Ik stond gisteren weer in de meer dan 300 kilometer file die zich gewoontegetrouw had gevormd op ons ondertussen merkbaar verouderende wegennet. En ik luisterde zoals mijn medeslachtoffers naar het nieuwsbericht over het jammerlijke treinongeval dat vorige week gebeurde.

We voelen het inderdaad meer en meer aan den lijve, wij zijn ons met zijn allen aan het vast rijden en de economische en sociale kost van dat alles wordt stilaan ondraaglijk hoog.

Net op dat moment was een delegatie onder leiding van onze minister-president in Californië, om er de meest recente evoluties op het gebied van green cars en andere technologische wonderen te aanschouwen. Met het oog op de initiatieven die men op dat vlak ook in Vlaanderen zal moeten ondernemen.

Ik hoop dat men deze problematiek grondig doordenkt vanuit een breed perspectief, en men het niet vernauwt tot het concept van elektrische auto’s, vanuit een reflex om onze auto-assemblagesector te redden.

De oplossing ligt zeker gedeeltelijk in telematica, slimme logistieke systemen en zogenaamde smart grids. Maar er blijft een waarheid die we niet mogen ontkennen: we verplaatsen ons met te veel te ver. En dat zal niet verbeteren als de Indische en Chinese bevolkingen op ons welvaartspeil komen.

Historisch gezien is de massale werkgerelateerde verplaatsing die leidt tot al die file-ellende een product van de industriële revolutie en de ermee gepaard gaande concentratie van productiefactoren, waaronder menselijke arbeid. We weten het echter al decennialang: onze regio desindustrialiseert in versneld tempo en het overgrote deel van onze bevolking werkt nu in de dienstensector zonder enige materiële productie. Maar nog steeds troepen wij samen in kantoorgebouwen waar we op hetzelfde moment aankomen en vertrekken.

Mobiliteitsplan
Het laatste decennium brak breedband door. Thuiswerken en video-conferencing zijn nu reële mogelijkheden. Recent publiceerde Cisco zijn jaarresultaten, die gezien de crisis uitstekend zijn. Deze resultaten zijn mede het gevolg van kordate operationele besparingen zonder personeelsreductie. Een ervan is een totale reisstop en intensief gebruik van hun eigen telepresence-technologie. Het lijkt erop dat hun verkoopsresultaten hier niet onder geleden hebben, integendeel.

Een mobiliteitsplan moet dus niet enkel maatregelen omvatten om onze verplaatsingen efficiënter en groener te maken, maar ook om ze te verminderen. Dat kan door de versnelde introductie van technologieën zoals van Cisco in onze werk- en leeromgeving te stimuleren. De overheid heeft daar een rol te spelen als regulator en als katalysator bij het versnellen van goedkope hoge-breedbandnetwerken die hiervoor de noodzakelijke infrastructuur zijn. Maar als de overheid het niet doet, springt Google misschien wel in de bres met zijn initiatief rond ultra-hogesnelheidsnetwerken.

Deze blog heb ik geschreven in de lobby van mijn garage, terwijl ik wacht op het onderhoud van mijn (hybride)wagen. Ik verstuur de blog nu draadloos, net op tijd voor de deadline. Ik heb in elk geval twee verplaatsingen van en naar de garage uitgespaard. Je moet ergens beginnen.

Wim De Waele is algemeen directeur bij IBBT en is dagelijks bezig met research en innovatie. Uit zijn brede omzwerving langs een aantal start-ups onthoudt hij vooral dat innovatie draait om mensen en een gezonde mix tussen technologische vernieuwing, commerciële strategie, nieuwe business modellen en marketing.